Det er klart kven som er den nye paven

Det gjekk fort, men denne gonga har jo Vatikanet hatt tid til å forebu seg på å måtte finne ein ny pave. Valget har falt på Innocentius XIV, ein ung australier som visar seg å vere noko litt utan det vanlege.
Óg dei tradisjonelle kleda til paven har vorte forkasta til fordel for nye, innovative klede. Pavehatten er totalrenovert. Det same er kjortelen. I ei pressemelding skriv Watikanet at dei har sedd seg nøydt til å fornya seg, og at dei har søkt hjelp frå eksterne konsulentar. Spekulantar har peika ut Westerdals som ein av dei eksterne konsulentane, men det er enno ikkje bekrefta.

Foto: Ikkje namngitt i kjelda ( http://www.brisbaneinsects.com/brisbane_loopers/WattleCup.htm )

Med dette går Vatikanet (kanskje ikkje uventa) i ei helt ny retning. Foto: Ukjend brukar på brisbaneinsects.com

Advertisements

Was gibt’s? Aufregendes!

Tirsdag altså. Vill dag. Dypvannsfisk + U-Bahn = Anekdote.

Eg var i Mitte for å leike akademikar, og for å komme seg til og frå Mitte tar eg alltid U-Bahn. Så eg dro til Mitte, gjorde det eg skulle der, labba forbi alle turistane og ned til U Französische Straße, satte meg på toget og tok eit bilete av tagging inne på toget

image

Noko som er litt uvanleg

Eg bytta til U7 og sette meg ned i den litt åndsfråverande modusen ein skal ha på U-Bahn. På Südstern byrja dei rundt meg å grave i veskar og lommar, og då nokon kviskra «Kontrolle!» gravde eg óg i veska. Men ulikt dei rundt meg har eg gjord sport ut av det å køyre svart, så eg hadde sjølvsagt ikkje billett. Utruleg nok var kontrollørane meir opptekne av å plage ein gamal alkis, så på Hermannplatz glei eg ut av vogna og venta på neste tog. Heilt ninja.
Då eg var ferdig med tog og slikt eit par minutt seinare traff eg dei her:

image

OMG, street people!, tenkte eg

Og frå då av kunne ikkje den tirsdagen ha vorte betre. Hurra!

Dagens ditt, dagens datt…

Eg gjorde min kvartalsmessige blogg-evaluering™ her forleden, og du dæven så mykje «dagens dilldall» det har vore i det siste. Jaja. Internett, eg innrømmer at eg har vore uinspirert og har hatt meir morosame ting fore enn å blogge, men når eg scrollar gjennom bloggen min og ikkje tykkjer eg sjølv er morosam, då må me ta grep.

Det tyder ikkje at eg skal slutte å legge ut ting som dagens, men det vert kanskje etterkvart publisert nokre billete, og kanskje eg skal hatblogge litt også. Eg har nemleg skjøna at rosablogging er litt ut, men at hatblogging (særs type raud, smånevrotisk og gjerne tematisk snever) er ein hit her i Germania. ← Sjå, der byrja eg alt. Her i Tyskland er det nemleg ikkje lov å skrive Germania, det er omtrent så lite politisk korrekt som ein kan gjere det.
Eit anna argument for hatblogging er at den vilda bebin er i trassalderen. Og då er det mykje som er galt og fælt, og mykje potensiellt verdshat boblar opp. Difor skal den vilda bebin få vere hatbloggingsredaktør. Ikkje fordi han har lært å skrive, for det har han ikkje, men fordi han har teft for ting det kan vere «deilig å hate», for å sitere ei norsk piggtrådmusikk-gruppe.

Dagens over og ut – no skal me finne noko å hate. Mitt forslag er rosa.

Einsamt tosamt

Munin Ungdomsteater satte opp «Hjelp, vi lever!» på Rosegården i Kristiansand denne helga. Stykket er skrive av Atle Håland, og det er han som har regissert det og. Scenografien er av Ørjan Moen og Atle Håland.

«Hjelp, vi lever!» er, reint formmessig, eit puslespel beståande av korte scenar med refleksjonar om kommunikasjon. Eller rettare sagt – om fråværet av kommunikasjon. Me vert introdusert for postbodet, som veit så mykje om så mange, men som ikkje kjenner nokon av dei. Det ligg ein sår ømheit over det einsame postbodet som fungerer som ein raud tråd gjennom stykket. Denne ømheita kjem godt fram når A og B snakkar om døden. A er redd for at B skal døy. B har slått seg til ro med situasjonen og prøvar å roe ned A. Etter litt snakk får A ein stein, eit symbol på noko å halde fast i, og det er ein kommunikasjonsform som fungerer.
Eit anna verkemiddel som er nytta er figurar i svarte kappar som fungerer som figurane sine tankar. Dei er krasse og nesten skremmande, men dei sett kommunikasjonen på scena i perspektiv, og gjer figurane enno meir menneskelege enn dei allereie er.

Håland har sortert forskjellege mellommenneskelege konstellasjonar,
og visar oss ulike kommunikasjonsproblem som oppstår ut ifrå kva for ein rolle menneska har i ein konstellasjon. Det aller beste eksempelet han trekk fram er ekteparet som har vore gift i ørten år, og som har grodd inn i vanar ingen av dei trivast med. «No går eg og heng meg, det er jo faen ikkje noko gøy å sjå på TV lenger!», skrik mannen til kona si. Ho sit uaffektert og ser på TV mens han leiter etter ein stad å henge opp tauet sitt fram til han gjer opp, og ho så godt som tvingar han opp på soverommet for å ha sex. Det er herleg absurd, men er det ikkje underteksten i mykje ekteskapeleg frustrasjon som kjem fram her? Det aller beste med denne scena er at me kan le av noko som eigentleg er skrekkeleg trist.

Det same gjeld små, subtile samfunnskommentarar, som psykiateren som ikkje strekk til som terapeut, og som tyr til svært aktiv pushing av medisinar for å dekke over si eiga utilstrekkelegheit overfor pasientane. Det er djupt tragikomisk, men får eit svært menneskeleg preg når dei unge skodespelarane visar oss den menneskelege sårheita til både pasient og psykiater.

Scenografien gir klare assosiasjonar til Lars von Triers Dogville. Veggane er erstatta med kritstrekar, noko som gjer at det som skjer innanfor veggane kjem tydelegare fram for publikum enn det ville gjort ved ein «klassisk» scenografi. Om ikkje stykket hadde vist så mykje underliggande kommunikasjon, ville heller ikkje scenografien fungert, for her er det eit samspel, ein nakenheit som er både visuell og dramaturgisk. Det er tungt, djupt og dystert, men Hjelp, vi lever! ber meir på ein atmosfære av frågar som «Kvifor er det slik?» og «Korleis køyrde me oss så fast?» enn av påtrengande nihilisme, som gjerne har vore normen for teater med filosofisk innhald i Noreg. Og det er så inderleg flott å få servert noko av eit slikt kaliber frå eit ungdomsteater. Meir slikt!

Såh, cyborgs

Du dæven, ich werd» narrisch. Eg skal skrive 12-15 sider om utviklinga i fiksjon (les: science fiction) og den «reale verda» før 1. april, og eg aner verkeleg ikkje kor eg skal begynne. Fordi, det byrja jo eigentleg med Jules Verne, og hans samtidige raringar, æh, forfattarar. Og så kjem Hugo Gernsback, mannen som finn opp heile science fiction som sjanger (100 år etter at Mary Shelley skreiv Frankenstein, som jo strengt tatt er science fiction), og som i tillegg til det, er ein av dei ivrigste utgivarane av såkalla Pulp magazines, som er ein SciFi i kiosklitteraturformat.

Så kjem Heinlein, mannen som skreiv Starship Troopers, og som vert skildra som mannen bak framtidshistorie, altså fiktive framtidsvisjonar som ikkje berre er tufta på teknikk, men og på samfunnsutvikling. Ikkje noko stort nytt, men han er viktig for den lille, nisjesjangeren SciFi.

Berre det lille avsnittet der kan ende opp som 3 sider. Og det er berre ei lita del av kontekstuliseringsdelen av innleiinga. Gaah.
I tillegg, så skal eg blande inn Robocop som eit eksempel som me og har hatt på pensum. Og berre ved å analysere Robocop kan eg skrive 20 sidar.
Det er for mykje!

Hilfe, mein Gehirn ist von Cyborgs invadiert!

Berlinerscener #1

Hermannplatz, klokka 14.02

I fotgjengarfeltet over Karl-Marx-Straße er den grøne mannen i ferd med å skifte til ein raud ein, men ung mann gjeng over gata likevel. Mens han er midt i feltet der bilane køyrar i vestgåande retning vert lyset raudt, og bilane som står og ventar på grønt lys får klarsignal. Den unge mannen sprintar dei 4 metrane han har igjen av fila før han er trygt plassert på fortauet. Der fortsett han nedover austsida av Hermannplatz i eit raskt tempo, og med slalomaktige rørsler unngår han akkurat å kollidere med dei andre som går på fortauet. Blikket hans er konsentrert, henda er godt plassert i lommane, og han har tydeleg hastverk.
Når han kjem til lyskrysset i Sonnenallee er han rett ved å kollidere med to jenter som står der og ventar på grøn mann. Han bråstoppar, pustar tungt ut gjennom nesa og rettar eit stivt blikk mot lyssignala. I det lyset skiftar frå raud til grøn mann nøler han eit augneblink før han går over fotgjengarfeltet i same tempo som dei andre. Halvvegs over gata raskar han på, og skjenar oppover mot krysset Kottbusser Damm/Weserstraße. Han fyk over Weserstraße og bort til minibanken i veggen til Berliner Volksbank. Der vert han ståande og fikle med kortet sitt, som ikkje vert registrert av minibanken. Til slutt gir han opp og går inn i banken.
Klokka 14.07