Dagens kleptoman

Steal Like an Artist

Er det steling, inspirasjon eller gjenbruk?

Advertisements

Technoyoga!

Dette er ei anekdote som er for bra til at den ikkje publiserast på nett:

Ei gong kom Pappa Sunnifa på vitjing. Eg sa til ho at ho skulle ta TXL-bussen frå flyplassen til Alexanderplatz så me kunne turistifisere oss ferdig så fort som mogleg. Det gjorde ho, og fekk kosa seg med den flotte arkitekturen Berlin har å by på. Eg tok U-Bahn til Alexanderplatz og ramla i retning Fernsehturm mens eg venta på livsteikn. Etter mykje klabb og babb og to gale nordmenn som ikkje fann kvarandre fekk eg beskjed om at Pappa Sunniva stod under ein bro, ved sida av ein plakat der det stod «Technoyoga». Me fann kvarandre der, og vart einige om at technoyoga definitivt er sporten for oss.

Så, eit par dagar seinare, tusla me ned ei viss travel gate i Neukölln. Då me gjekk forbi ei av dei 10000 butikkane der dei selg siste skrik innen jallamote oppdaga me dei perfekte buksane. Dei var sånne buksar som alle som prøver å f. eks. få seg eit nytt og betre liv, eller i alle fall er ivrige på yogafronten har på seg når dei gjer nettopp yoga. Perfekt yogabukseform. Men det aller beste er: DEI ER REFLEKSGULE. Herleg skrikande, 90-talls, augekreftframkallande refleksgule. Eg investerte på flekken, for eit par vaskeekte technoyogabuksar er auf jeden Fall ein av dei 7 tinga eg skal få lov å eige i dette (nye og betre) livet.

Å drive med technoyoga er utfordrande på ei litt anna måte enn vanleg yoga. Den rolege, sømndyssande oriental/ambientmusikken ein liksom skal gjere vanleg yoga til er ikkje det heilt store. Dermed vert det litt vrient å halde pulsen roleg. Dessutan, når man kjem til uttanasana (når ein bøygar seg og glor rett på sine eigne kne), så får ein litt sjokk, for ein har jo sjokkfarga buksar på. Men det er alt i alt ein bra sport, og ikkje minst ei festleg anekdote.

Men kjære WordPress.com, då

Hei Internett, lengje sida.

Eg logga inn på wordpress.com som eg gjer når eg vil formidle noko over verdsveven. Men i staden for å sjå dei vanlege sidane wordpress visar meg etter at eg loggar inn, landa eg i ein labyrint. Eg fann reader-feeden min. Den plar eg å få slengt i fleisen etter å ha logga inn, så det var greit. Så fann eg statistikken min, men den hadde fått seg ein heftig makeover! Der eg plar å sjå ein heilt vanleg, kjedeleg stolpegraf, sånn som dei me hadde i mattebøkane på skulen, var det noko fancy og interaktivt; to stolpegrafar lagt oppå kvarandre, og fleire blånyansar og full forvirring. «Uæ! Hjelp, kor er eg? Dette må eg blogge om.», tenkte eg. Men knappen eg plar å trykke på for å kunne blogge var vekk. Så eg trykka vilt rundt, prøva å trykke på alle knappane samtidig (det går ikkje når ein brukar datamus), pirka litt på skjermen meg fingeren, ingenting hjelpte. Og så, poff, ut av ingenstads, kom styringspanelet mitt. Takk for labyrintturen, wordpress. No veit eg ikkje om eg får logge ut igjen. Om nokon finn meg i eit hjørne av Internettet, ver ven og gje meg til julenissen.

Forvirra helsing,
Dypvannsfisk.

Dagens Morgenblad-saksing

I forventningenes tid

Lenge var det «i forhold til» som forsøplet de angivelig seriøse samfunnsaktørenes språk. Nå har dette sammenlignende uttrykket, som i den politisk-byråkratske dagligtalen kan erstattes med «i», «om», «på» eller «når det gjelder», fått selskap av verbet «forvente». Nå venter vi ikke noe lenger, men vi forventer. I gamle dager reserverte vi gjerne forventningene til noe det går an å glede seg til, mens vi venter eller regner med det verste. Dermed blir det riktig ille når tidligere forsvarssjef Sverre Diesen i VG unnskylder Politiets feil 22. juli i fjor på denne måten: «Etter politiets forutsetninger så er mengden feil cirka det vi må forvente. Da tar jeg høyde for hvilken prioritet vi i realtiteten har gitt denne delen av politiets oppgaver i forhold til både økonomi, trening og øvelser …» Beklager, Diesen, språkføringen svekker budskapet, vi anbefaler ham og mange flere forventnings- og forholdsavrusning

Ein liten kommentar: Kva i alle dagar var det Diesen sa? Kan nokon her på internett omsette for meg?

Noreg, dag 1: Nordmann, kvifor treng du så mykje parfyme?

Me gjekk av flyet, kom oss på bussen, og vidare på toget, og før kultursjokket rakk å slå ordentleg inn, så la eg merke til stanken. Stanken av minst 5 forskjellege parfymar, sannsynlegvis frå minst 5 forskjellege kosmetiske produkt smurt på ein einaste kropp.

Misforstå meg rett. Det er fint og flott med personleg hygiene, men norsk parfymebruk er ikkje personleg lengre. Når du dynkar deg sjølv med så mykje lukt at det vert ein kvalmande ein som heng i lufta rundt deg, så er det ikkje personleg hygiene, det er «duft»-markering av same kaliber som det stinkdyr driv med når dei føler seg angripne. Det trenger seg inn i andres personsfære, då er det ikkje personleg lengre.

Eg vel å tru at nordmenn ikkje føler seg konstant angripne av omverda og treng å skremme ho vekk med lukt. Eg vel å tru at folk flest nyttar parfyme fordi dei veit at det er tiltrekkande å lukte godt. Men hei, alt med måte. Har du sterk parfyme i shampooen din, så treng du ikkje ein deo med like sterk, men annleis lukt. Dei to luktene gjer deg ikkje dobbelt så tiltrekkande, dei slår kvarandre ihel og det einaste du oppnår er at du luktar rart og kanskje til og med ekkelt. Og det vonar eg verkeleg ikkje er intensjonen, men om det er det, så vil eg berre melde at det fungerer.

No er eg så kvalm at eg lengtar heim til stinkebyen Berlin allereie.

Glo på ruta

«Tilskuarane vert ført rundt»/»Tilskuarane vert teke med»/»Tilskuarane vert vist» er synestesiar eg kom over ørten gangar i oppgåva eg nett skreiv då eg las gjennom ho no nett.

Pinleg. Det ser jo ut som om eg trur kinorommet er ein bil. Så rar er eg ikkje (trur eg). Men til mitt forsvar: Har du lagt merke til kor like ein TV-skjerm og ei frontrute er? Om du ikkje har det, ta eit raskt søk etter ein bil frå 80-tallet og ein gammal TV.

Ektespråkskapet

Eg likar språk. Eg likar språk så godt at eg av og til hatar språk. Eit ekte ekteskap, med andre ord. Og som alle andre skap er ektespråkskapet mørkt og trongt. Det er det kjipaste med eitkvart språk: at det finnest avgrensingar. Det at det er enkelte ting ein ikkje kan uttrykke på eit språk. Og om ein vil uttrykke det på eit anna språk, og ein ikkje kan det språket, så kjem ein til kort uansett korleis ein snur og vrir på det. Det er jo til å gå på veggen av. An der Wand gehen. Sjå der, det vart berre teit på tysk.